Een week geleden kwam Molly bij ons wonen. Een Engelse Springer Spaniel van zes maanden oud. En wat is ze leuk. Lief, vrolijk, enthousiast, nieuwsgierig en ontzettend aanhankelijk. Ze brengt veel gezelligheid in huis en ik geniet enorm van haar.

Een scheiding brengt veel veranderingen met zich mee. Niet alleen voor ouders, maar ook voor kinderen.

Laatst zag ik een kort filmpje van Brené Brown over empathie. Ik had het al eens gezien, maar op de een of andere manier kwam het nu opnieuw binnen. Misschien omdat ik het zo herken. Niet alleen in mijn werk met kinderen en ouders. Ook bij mezelf.

Onlangs las ik een interview met psychiater en hoogleraar Jim van Os over het afschaffen van de DSM, het handboek dat wordt gebruikt voor het stellen van psychische diagnoses.

Waarom je kind soms niet meer kan luisteren, nadenken of rustig blijven.

"Dat is natuurlijk vooral heel leuk voor kinderen." Toen ik vertelde dat ik mij ga specialiseren in het werken met de inzet van een hond binnen de hulpverlening, kreeg ik deze reactie meerdere keren.

Regelmatig krijg ik deze vraag.

Als je mij een paar jaar geleden had gevraagd waar ik van droomde, had ik waarschijnlijk hetzelfde antwoord gegeven als nu: werken met kinderen én honden.

"Of je kind nu zenuwachtig is voor een gesprek, bang is om naar school te gaan of onzeker wordt van een nieuwe situatie: als ouder wil je maar één ding. Dat je kind zich snel weer beter voelt."

Vanmorgen, na de CrossFit-les, ontstond er een gesprek dat me de rest van de dag bezighield. We hadden het over goede bedoelingen. Je kent het vast wel. Je ziet iemand worstelen. Je wilt iets doen. Een oplossing aandragen. Een taak overnemen. Er gewoon voor die ander zijn. Vanuit liefde, betrokkenheid of zorg.

Sinds een tijdje werk ik in mijn begeleiding met kinderen vanuit Positieve Gezondheid. Een manier van kijken die mij enorm aanspreekt. Niet alleen kijken naar wat moeilijk is, maar juist ook naar wat een kind kracht geeft, waar het blij van wordt en wat al goed gaat. Afgelopen week gebruikte ik dit opnieuw tijdens gesprekken met kinderen en het blijft iedere keer bijzonder om te zien wat er gebeurt.

Laatst liep ik buiten met een meisje uit groep 7 dat ik begeleid.We wandelen vaker tijdens onze gesprekken. Geen tafel tussen ons in. Geen verplicht oogcontact. Gewoon samen lopen. Naast elkaar. Dat werkt vaak zoveel fijner.