Blog

Vanmorgen, na de CrossFit-les, ontstond er een gesprek dat me de rest van de dag bezighield. We hadden het over goede bedoelingen. Je kent het vast wel. Je ziet iemand worstelen. Je wilt iets doen. Een oplossing aandragen. Een taak overnemen. Er gewoon voor die ander zijn. Vanuit liefde, betrokkenheid of zorg.

Sinds een tijdje werk ik in mijn begeleiding met kinderen vanuit Positieve Gezondheid. Een manier van kijken die mij enorm aanspreekt. Niet alleen kijken naar wat moeilijk is, maar juist ook naar wat een kind kracht geeft, waar het blij van wordt en wat al goed gaat. Afgelopen week gebruikte ik dit opnieuw tijdens gesprekken met kinderen en het blijft iedere keer bijzonder om te zien wat er gebeurt.

Laatst liep ik buiten met een meisje uit groep 7 dat ik begeleid.We wandelen vaker tijdens onze gesprekken. Geen tafel tussen ons in. Geen verplicht oogcontact. Gewoon samen lopen. Naast elkaar. Dat werkt vaak zoveel fijner.

Soms hoor je uitspraken die blijven hangen. Omdat ze je raken. Omdat ze iets blootleggen wat zoveel ouders dagelijks voelen, maar niet altijd durven uitspreken.

Ik wandel graag. Niet alleen omdat het goed voor mij is, maar ook omdat ik onderweg zo ontzettend veel opsteek. Want wandelen én luisteren naar een goede podcast, dat is voor mij echt de perfecte combinatie.

Soms ontstaan de mooiste momenten zonder dat je ze plant.

In mijn werk als kindbegeleider kom ik regelmatig in contact met de ontwikkelingen in het sociaal domein. Eén van de dingen die ik de laatste tijd steeds vaker hoor, is het woord collectiveren. Gemeenten en zorgaanbieders zoeken naar manieren om hulp en begeleiding efficiënter te organiseren. En dat snap ik. De druk op het zorgsysteem is groot, er zijn te weinig professionals en de wachtlijsten lopen op. Groepsaanbod kan een deel van de oplossing zijn. Sterker nog: voor bepaalde kinderen, in bepaalde situaties, is een groep zelfs de allerbeste plek.

Vandaag had ik een gesprek dat me aan het denken heeft gezet. Een moeder en haar dochter uit groep 7 zaten tegenover me. Het meisje had die dag in de klas flink van zich af geslagen — niet fysiek, maar met haar emoties. Ze vond dat er iets niet eerlijk was gegaan en dat gevoel had ze luid en duidelijk laten merken.

De laatste tijd heb ik me flink verdiept in hoogbegaafdheid. Niet alleen vanuit mijn werk als kindbegeleider en schoolmaatschappelijk werker, maar ook omdat ik het onderwerp steeds vaker tegenkom. Bij kinderen die vastlopen. Bij ouders die wanhopig zijn. Bij leerkrachten die het beste willen maar niet weten hoe.

Stel je voor: je hebt een heerlijke dag op het strand gehad met je kind. Zon, zand, golven — het was perfect. En dan is het tijd om te gaan. En opeens... stort je kind volledig in. Huilend, schreeuwend, totaal ontredderd. En jij? Jij voelt van binnenuit iets onaangenaams opkomen. Ergernis. Ongemak. Misschien zelfs schaamte. "Kan ze nou niet gewoon normaal doen?”

Vandaag was een dag die ik me nog lang zal herinneren. Ik stapte binnen bij de Kamer van Koophandel, tekende mijn inschrijving en reed weer naar buiten als officieel ondernemer. Met Binnen in Beweging. Mijn eigen praktijk. Het voelt nog een beetje onwerkelijk, maar vooral… geweldig.

Onlangs begeleidde ik een jongen van 7 jaar. Slim, lief en zorgzaam. En ervan overtuigd dat híj moest zorgen voor zijn zus en zijn moeder. Papa woonde in het buitenland, en dit jongetje had dat gat stilletjes gevuld, zonder dat iemand hem dat had gevraagd.