Vanmorgen, na de CrossFit-les, ontstond er een gesprek dat me de rest van de dag bezighield. We hadden het over goede bedoelingen. Je kent het vast wel. Je ziet iemand worstelen. Je wilt iets doen. Een oplossing aandragen. Een taak overnemen. Er gewoon voor die ander zijn. Vanuit liefde, betrokkenheid of zorg.
Maar wat als die ander duidelijk zegt: "Ik wil dat niet."
Waarom vinden we het dan soms toch zo moeilijk om niets te doen?
Die vraag bleef hangen.
Want als iemand aangeeft geen hulp te willen, help je diegene dan nog wel als je tóch doorgaat? Ook al zijn je bedoelingen nog zo goed?
Hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik me realiseerde dat helpen niet altijd alleen over de ander gaat. Soms gaat het misschien ook een beetje over onszelf.
Misschien voelen we ons ongemakkelijk als we iemand zien worstelen. Misschien vinden we het moeilijk om machteloos toe te kijken. Misschien zijn we bang dat we egoïstisch lijken als we geen hulp aanbieden. Of voelen we de overtuiging dat een goede dochter, vriend, buurvrouw of collega nu eenmaal helpt.
Maar is dat werkelijk helpen?
Of proberen we onbewust ons eigen ongemak weg te nemen?
Het zette me aan het denken. Ook in mijn werk.
Ik zie regelmatig kinderen die heel goed weten wat ze nodig hebben. En soms ook heel duidelijk weten wat ze níét nodig hebben. Toch zijn volwassenen vaak geneigd om direct oplossingen aan te dragen. Uit liefde. Uit zorg. Omdat we willen dat het snel beter gaat.
Dat is heel menselijk.
Maar echte verbinding ontstaat niet doordat wij bedenken wat goed is voor een ander. Die ontstaat wanneer we nieuwsgierig durven zijn.
Niet door te zeggen:
"Ik weet wat jij nodig hebt."
Maar door te vragen:
"Wat heb jij van mij nodig?"
En misschien is het antwoord soms wel:
"Helemaal niets. Alleen dat je er bent."
Dat vraagt iets van ons. Het vraagt dat we ons eigen ongemak kunnen verdragen. Dat we accepteren dat we niet alles hoeven op te lossen. Dat we vertrouwen hebben in de ander, ook als die een andere keuze maakt dan wij zelf zouden doen.
Onze manier van helpen wordt gevormd door onze opvoeding, ervaringen, overtuigingen en normen. Daar is niets mis mee. Maar juist daarom is het goed om er af en toe bij stil te staan.
Want misschien is de mooiste vorm van helpen niet het overnemen van iemands probleem...
...maar het respecteren van iemands grens.
Dat is niet altijd makkelijk.
Maar misschien is dát wel waar echte hulp begint.
Reactie plaatsen
Reacties