Soms ontstaan de mooiste momenten zonder dat je ze plant.
Ik heb een tijdje een meisje uit groep 7 begeleid. Een gevoelig meisje. Iemand die diep nadenkt, veel voelt en de wereld intens ervaart. We wandelden regelmatig samen buiten. De buitenlucht hielp haar. Het gaf ruimte in haar hoofd, maar ook in haar lijf.
Tijdens onze wandelingen vertelde ze. Over wat haar bezighield. Wat ze lastig vond. Wat haar raakte en waar ze tegenaan liep, thuis en op school. Grote gedachten in een klein lijf. Gedachten die haar konden overspoelen en tegenhouden om te kunnen genieten.
Op een dag waren we weer aan het wandelen. We praatten over al haar gedachten die in haar hoofd zaten. De wanhoop die ze soms voelde en de eenzaamheid, omdat niemand haar leek te begrijpen. Opeens vroeg ze of we daar niet even konden gaan zitten. Op een bankje aan het water. We gingen zitten, gewoon stil, in de zon. Geen agenda, geen vragen, geen moeten.
En toen begon ze te vertellen. Dat ze laatst thuis uit het raam had gekeken en een poes een vogel zag najagen. Ze moest er zo hard om lachen. Dat beeld van die poes — zo serieus, zo gefocust — had haar blij gemaakt.
Ik zei tegen haar: dat zijn de kleine geluksmomentjes. Die kleine dingen die je dag zomaar mooier maken. Zonder dat je er iets voor hoeft te doen.
Daarna gingen we samen in onze gedachten op zoek naar meer van die momentjes. De zon die op ons scheen, precies op dat moment. Het zachte geluid van het water. Gewoon buiten zijn. Een dag helemaal niets hoeven.
Dit zijn de momenten waar het voor mij om draait. Geen grote doorbraken. Geen snelle oplossingen. Maar die kleine geluksmomentjes. Momenten waarop een kind even mag zakken. Even niets hoeft. Gewoon mag zijn.
En ik hoop dat ze dat gevoel heeft meegenomen. Niet het gesprek met mij, maar dat gevoel zelf. Dat ze op een dag als ze het moeilijk heeft, kan denken: oh ja, zo kan het ook voelen. En dat ze dan zelf dat kleine beetje rust weer kan vinden, door te genieten van de kleine geluksmomentjes in het leven.
Want alles wat ze nodig heeft, zit al in haar. Soms heeft het alleen even ruimte nodig om gevoeld te worden.
En als ik daar, al is het maar voor even, een stukje in mee mocht lopen… dan zijn dat voor mij ook de kleine geluksmomentjes in het leven.
Reactie plaatsen
Reacties