Laatst liep ik door de Kringloopwinkel, gewoon even rondbrowsen tussen de spullen. Ik ben altijd op zoek naar dingen die ik kan inzetten bij de kinderen die ik begeleid. En dan ineens, tussen de stapels tweedehands spullen, zag ik het staan: een houten speelgoedhuisje. Eén die je open kon klappen in twee helften.
Meteen schoot het idee door me heen. Dit. Dit kon ik gebruiken voor kinderen die een scheiding meemaken.
Ik kocht het huisje zonder er lang over na te denken en de volgende dag nam ik het al mee naar een jongen van 7. Hij is iemand die het lastig vindt om over zijn gevoelens te praten. De woorden zijn er gewoon niet altijd. Zijn ouders zijn gescheiden, en dat draagt hij met zich mee — onzichtbaar maar voelbaar.
Toen hij het huisje zag, keek hij meteen nieuwsgierig. "Wat is dat?" vroeg hij. Ik zei: "Pak maar." Meer hoefde ik niet te zeggen.
Hij pakte het huisje op, klapte het open in twee helften, en zei zonder aarzelen: "Dan maak ik hier het huis van mama, en hier het huis van papa." Zo simpel. Zo helder. En zo raak.
Er lagen Playmobilpoppetjes op tafel. Hij begon ze één voor één te plaatsen. Mama aan de ene kant. Papa aan de andere. Daarna pakte hij poppetjes voor zijn stiefouders en zijn stiefzusje en zette ook hen op de juiste plek. En zichzelf? Die zette hij precies in het midden. Niet bij mama. Niet bij papa. In het midden. Om te zeggen: ik hoor bij allebei.
Toen haalde hij de poppetjes van zijn stiefouders en zijn stiefzusje er weer uit en deed hij het huisje dicht. "Zo was het vroeger," zei hij. "Voordat papa en mama gingen scheiden." We keken samen door de raampjes naar die andere tijd. Hij zei dat hij zo graag zou willen dat het weer was zoals vroeger.
En toen, bijna even snel als hij het huisje had dichtgedaan, klapte hij het weer open. De poppetjes gingen er één voor één weer in. Stiefouders, stiefzusje, allemaal terug op hun plek. Alsof hij zichzelf eraan herinnerde: het is nu anders, en dat weet ik ook wel.
Hij speelde nog een tijdje rustig verder. Zijn familie, in een houten huisje van de kringloop.
Dit is waarom ik dit werk doe. Niet altijd zijn er woorden nodig. Soms is er gewoon een huisje nodig en de ruimte om het open te klappen.
Reactie plaatsen
Reacties