Onlangs zat ik tegenover een meisje van tien jaar. Slim, gevoelig, maar ook iemand voor wie leren niet altijd even makkelijk gaat. Iemand die al vroeg heeft gemerkt dat sommige dingen bij haar anders verlopen dan bij de meeste kinderen om haar heen. En dat laat sporen na.
Ik pakte een briefje van twintig euro uit mijn portemonnee en hield het omhoog. "Wat is dit?" vroeg ik. Ze keek me aan alsof ik een rare vraag stelde. "Twintig euro." "Precies. En wat kun je daarmee kopen?" We noemden samen een paar dingen. Een boek. Een speelgoedje. Een cadeautje voor een vriendin.
Toen verkreukelde ik het briefje. Helemaal in elkaar. Ik gooide het op de grond en stampte erop. Ze keek me een beetje ongelovig aan.
Ik raapte het op, vouwde het zo goed mogelijk weer uit en hield het opnieuw omhoog. "Hoeveel is dit nu nog waard?" Ze aarzelde even. "Nog steeds twintig euro?" "Precies," zei ik. "Je kunt er nog steeds net zoveel mee kopen als hiervoor. Die kreukels maken het briefje niet minder waard."
Even was het stil.
Dit experiment is niet door mij bedacht. Ik ben het vaker tegengekomen op internet en in de hulpverlening, en dat is niet voor niets. Het is eenvoudig, concreet en het landt. Zeker bij kinderen. Want je kunt nog zo veel mooie woorden gebruiken over eigenwaarde, maar soms is het een verkreukeld briefje dat het verschil maakt.
Toen zei ik: "Die kreukels, dat zijn alle dingen waar jij het moeilijk mee hebt. De dingen die niet zo soepel gaan. De momenten waarop het tegenzat. Maar net zoals dit briefje, ben jij nog steeds precies even veel waard als ieder ander. De kreukels horen bij jou. Ze maken je niet minder."
Ik zag iets veranderen in haar gezicht.
Dit is één van die momenten waarom ik dit werk doe. Niet omdat ik altijd de perfecte oefening of het meest doordachte programma heb. Maar omdat ik geloof dat elk kind, hoe gekreukeld het pad ook is geweest, van onschatbare waarde is. En dat het soms maar één moment, één beeld, één briefje nodig is om dat te laten landen.
Als begeleider bij Binnen in Beweging werk ik met kinderen die ergens tegenaan lopen. Faalangst, onzekerheid, het gevoel er niet bij te horen. Kinderen die zichzelf zijn gaan vergelijken met anderen en daarin zijn gaan geloven dat ze tekort schieten. Mijn werk is niet om die kreukels glad te strijken, want dat kan niet altijd en dat hoeft ook niet. Mijn werk is om kinderen te helpen ontdekken dat ze, ondanks alles, nog steeds heel veel waard zijn.
Reactie plaatsen
Reacties