De laatste tijd heb ik me flink verdiept in het thema angst bij kinderen. Ik luisterde twee podcasts en las het boek Doorbreek angst en dwang bij je kind van Eli R. Lebowitz. En eerlijk gezegd raakte het me. Niet alleen professioneel, maar ook omdat ik het zo herken in de kinderen en ouders die ik begeleid.
Want wat ik steeds weer zie en wat in dit boek zo helder wordt benoemd, is dit: ouders die enorm hun best doen voor hun kind, en daarmee onbedoeld precies het tegenovergestelde bereiken van wat ze willen.
Niet omdat ze iets fout doen. Maar omdat liefde soms ook een valkuil kan zijn.
Herkenbaar?
Je kind is bang. Voor school, voor logeren, voor van alles. En jij wil helpen. Dus stel je gerust. Je vermijdt situaties die spanning geven. Je neemt dingen over. Dat voelt goed, want je kind is even rustiger.
Maar wat leert je kind daarmee? "Dit kan ik niet zelf."
En zo groeit de angst, heel stilletjes, verder.
Het SPACE-programma
Het boek van Lebowitz gaat over het SPACE-programma: Supportive Parenting for Anxious Childhood Emotions. En de kern ervan vond ik zo verfrissend: Je hoeft het kind niet te behandelen. Je verandert je eigen gedrag, en daardoor verandert je kind.
In plaats van steeds geruststellen of beschermen, leren ouders om vertrouwen uit te spreken. Om steun te geven zonder de angst over te nemen. Om stap voor stap te stoppen met het aanpassen van alles rondom hun kind.
Want juist dat aanpassen, hoe begrijpelijk ook, houdt de angst in stand.
Wat ik zo waardevol vind
Wat me het meest aansprak, is de boodschap die hierachter zit: je doet het niet fout. Je handelt vanuit liefde. En tegelijkertijd kun je iets anders leren doen.
Dat is geen verwijt. Dat is een uitnodiging.
Er wordt ook eerlijk bij gezegd dat het in het begin vaak eerst moeilijker wordt. Meer spanning, meer verzet. Dat is confronterend voor ouders. Maar het is geen teken dat het niet werkt — het is een teken dat je uit de oude patronen stapt. En dat is precies wat nodig is.
Dit vraagt best wat van je
Ik wil er niet omheen draaien: deze aanpak is niet makkelijk.
Het betekent dat je je eigen onrust moet leren verdragen. Dat je je kind soms moet laten worstelen, terwijl alles in je roept om in te grijpen. Dat je vertrouwen moet houden, ook als je kind het moeilijk heeft.
Maar precies daarin, in dat loslaten, zit de ruimte voor je kind om te groeien.
Waarom ik dit deel
In mijn begeleiding kom ik dit thema regelmatig tegen. Kinderen die vastlopen in angst of perfectionisme, en ouders die er alles aan doen om te helpen. Die betrokkenheid is mooi. En soms mogen we daar samen naar kijken: wat helpt echt, en wat houdt het onbedoeld in stand?
Het SPACE-model geeft ouders weer regie. Het geeft kinderen hun eigen kracht terug. En het versterkt de relatie, omdat je niet meer tegenover de angst staat, maar naast je kind.
Niet harder. Gewoon anders aanwezig.
Wil je hier eens over doorpraten? Neem gerust contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.
Reactie plaatsen
Reacties