Vroeger was het een terugkerend zinnetje. 'Zeg eens wat!' 'Heb je geen mening?' 'Waarom ben je zo stil?' Of: 'Waarom laat je over je heen lopen?' Ik hoorde het zo vaak, dat ik op een gegeven moment echt begon te geloven dat er iets mis met me was. Dat ik anders moest zijn. Extraverter. Mondiger. Groter aanwezig.
Ik probeerde het ook. Echt waar. Maar het voelde elke keer als een kostuum dat niet paste. Want ik ben iemand die eerst nadenkt voordat ik iets zeg. Iemand die de ruimte opneemt voordat ik erin stap. En hoe hard ik ook probeerde dat te veranderen, een introvert persoon wordt nu eenmaal niet ineens extravert.
Het gevolg? Onzekerheid. Het gevoel dat ik niet goed genoeg was zoals ik was.
Dat veranderde toen ik startte met de opleiding Social Work en terechtkwam in de gehandicaptenzorg. Ineens kreeg ik andere feedback. Dat ik zo'n rustige uitstraling had. Dat cliënten dat fijn vonden. Dat mijn manier van zijn juist voor rust, veiligheid en verbinding zorgde. Voor het eerst zag ik mijn stilte niet als een tekortkoming, maar als iets waardevols. Ik begon het te omarmen.
En wat er toen gebeurde, vond ik bijzonder: mijn extraverte kant – want die heeft ieder introvert persoon ook – begon vanzelf meer naar buiten te komen. Op de momenten dat het nodig was. Ik durfde mezelf meer te laten zien en mijn zelfvertrouwen groeide.
Nu werk ik als schoolmaatschappelijk werker en kom ik regelmatig kinderen tegen die introvert zijn. Ze worden aangemeld omdat ouders willen dat hun kind meer voor zichzelf opkomt, of meer zelfvertrouwen krijgt. En ik begrijp die zorg. Echt. Je wilt het beste voor je kind, je kent de wereld en je wilt dat je kind zich staande kan houden.
Maar het eerste wat ik altijd tegen deze kinderen zeg, is: 'Je bent goed zoals je bent. Je hoeft niet te veranderen.'
Samen gaan we op zoek naar hun kwaliteiten en talenten. En je ziet ze opbloeien – niet omdat ze opeens anders zijn geworden, maar omdat ze zichzelf mogen zijn.
Ik vraag me ook weleens af: hebben deze kinderen er zelf eigenlijk wel zoveel last van? Of zijn het juist de ouders die het er moeilijk mee hebben? Heel begrijpelijk overigens. Maar we moeten oppassen dat we kinderen niet het gevoel geven dat ze niet goed genoeg zijn. Dat ze moeten veranderen om erbij te horen.
Introversie is geen probleem dat opgelost moet worden. Het is een eigenschap. Een kracht, zelfs. En juist die kinderen verdienen iemand die dat ook écht gelooft.
Omdat ik zelf zo ben.
Wil je sparren over jouw kind of heb je vragen? Neem gerust contact op of stuur een berichtje via mijn socials.
Reactie plaatsen
Reacties
Wauw mooi omschreven!